Pagina's

donderdag 12 januari 2017

. . . en hun bewogen jaren

Sinds de laatse keer dat ik geblogt heb over ons wel en wee is er heel wat gebeurd. Vooral het afgelopen jaar, 2016 dus, was niet al te fijn (wat een understatement is). Ik hoor je denken, wat dan? Nou, de ellende die ziekzijn heet. Niet voor mij, helaas wel voor mijn moeder. Begin van het jaar klaagde ze over last van haar buik met in eerste instantie buikgriep achtige verschijnselen. Dit heeft een tijdje aangehouden en werd ze uiteindeljk opgenomen in het ziekenhuis voor onderzoek.

Uitkomst was dat ze ongeneeslijk ziek was. Niet, of nauwelijks, meer te behandelen. Natuurlijk heeft ze nog geprobeerd een behandeling aan te vragen, maar het arme mens was daar simpelweg te ziek voor om dat goed door te kunnen zetten. Om een lang verhaal kort te maken: Na veel heen- en weerkbezoeken aan het ziekenhuis is ze uiteindelijk begin juni overleden.

Heel verdrietig allemaal, wat het nog verdrietiger maakt, en nee, ik hoef geen medelijden, het gaat mij simpelweg om de bizarheid van het geheel.

Wij hebben niet (meer) op een normale manier afscheid kunnen nemen, Ik heb, als zoon, niet eens meer echt een laatste gesprek met haar kunnen hebben. Het laatste gesprek was een eenzijdig "weet je nog wel", van mijn kant met heel af en toe een reactie van haar kant (althans...dat is wat mijn gedachte wil dat het is). Het echte laatste gesprek is mij, mijn vrouw en natuurlijk vooral haar kleindochter, onze dochter  en mijn gezin, al daarvoor, helaas ontnomen op een manier waar ik verder geen woorden aan vuil ga maken....

Op onze eigen manier hebben wij afscheid genomen. Bij ons "huisje" waar zij zo trots op was dat wij die hadden aangeschaft (want, zo sprak ze "dat had pap altijd gewild, een vakantiehuisje bij het water, met een steiger voor een bootje"). We hebben een mooie opstelling gemaakt, uiteraard kaarsjes aangestoken, natuurlijk de favoriete muziek van haar gedraaid (Live optredens van Lee Towers) en onze dochter heeft nog een brief neegelegd/voorgelezen. En verder, in de stilte van de zachte wind en ruisen van de bomen gezeten en van haar in gedachte afscheid genomen.

Zoals elke cliché betaamd, ging en gaat het gewone leven door, en hebben wij vandaag onze mooie herinnering aan haar binnengekregen. Een witte (digitale) piano. Ook hier zit een mooi verhaal aan vast. Zij hield van muziek. Vooral vroeger het spelen op haar orgel was haar lust en leven. Ook kon ze, en ook mijn vader niet te vergeten(!), genieten van wanneer ik op het orgel speelde. Er werd geen moment onbenut gelaten, wanneer er visite kwam, om te vragen of ik even een stukje wilde spelen.

Ze had les van een vrouw die op een gegeven moment haar eigen muziekschooltje begonnen. In dat schooltje had ze een witte houten akoustische piano staan. Mijn moeder heeft dit altijd een mooie piano gevonden. Zeker omdat de combinatie tussen wit en piano niet al te vaak voorkomt.

Vandaar de keuze van de witte piano die we nu hebben staan op een mooie plek in onze huiskamer.

Mam, mocht je van bovenaf een keer pianomuziek horen, dan ben ik dat en hoop ik dat je naar beneden kijkt en samen met pap weer zo kan genieten als vroeger.


In de stile van het ruisen,
Hoor ik zacht jou stem,
Is de wind dan weer gaan liggen,
Dan is het jou die ik herken

Tj.