Pagina's

maandag 14 juli 2014

. . . Weten het even niet meer

Na de vakantie naar groep vier! Roept ons meisje trots. ik ga afzwemmen, roept ons meisje trots. En wij? Wij zijn hartstikke trots erop. Maar, mijn god, wat wordt ze groot. Ze groeit als kool, ze wordt wijs. En ze wordt mondig. Althans, mondig was ze altijd al wel, maar nu weet ze ook mondig te zijn, tegengas te geven en argumenten aan te voeren voor het feit dát ze mondig is. En wat kun je dan? Soms, schaapachtig toekijken, soms toegeven en soms toch maar aangeven dat ze toch echt niet brutaal hoeft te doen.

En wat gaat ze nu doen, nu ze klaar is met zwemmen? Ze heeft een diploma C, dus in feite is ze met 'gewoon' zwemmen klaar. Alles heeft de revue al gepasseerd. Hockey, turnen, tekenles, paardrijden, toch wedstrijdzwemmen, etc.

Laatst zei ze, als hockey toch te duur is, wil ik wel op tekenles. Vandaag had ze echter het lumineuse idee opgevat om acteerlessen te nemen. Feitelijk is dat ook wel wat voor haar. Soms kan ze een enorme drama queen zijn. Ogen gericht op een lamp die aanstaat en dan komen de tranen. Af en toe naar mama kijken of het helpt, dan weer even met een boze blik naar papa, want nee, het hielp toch niet.

Acteren is wel wat voor haar. Ook het zingen en dansen en teksten onthouden van de meest onmogelijke liedjes gaat haar goed af.

We zien wel. Eerst maar eens even lekker vakantie vieren, daarna mag ze eens goed gaan nadeknken over wat ze nu eigenlijk wil. En nee, dan niet voor een maand of twee, maar minstens een jaar. Anders zie ik haar nog zo van de ene hobby naar de andere schieten, zonder dat ze echt heeft kunnen 'proeven' van datgeen waarvoor ze dan gekozen heeft.

En wij? Wij wachten met smart af of het niet toch lukt haar klein te houden....

Fijne vakantie mensen

Gr.
De Smidjes

donderdag 13 maart 2014

....worden op het matje geroepen

Ja, u leest het goed. We worden op het matje geroepen. Althans, we, je kunt beter zeggen Ik... De man des huizes. Hoe dat komt? Dat ga ik u nu vertellen. Maar eerst nog even een andere leuke situatie.

Dit weekend waren we naar Morskieft gegaan. Dat is een erg leuke buiten en binnen speeltuin. Dat zijn ongeveer vijf voetbalvelden vol met speeltoestellen. Kinderen betalen drie euro entree en volwassenen niets.... Nou ja, niets. Je haalt eens wat drinken, je haalt eens wat eten, je haalt nog eens wat drinken. Dus, met andere woorden, als volwassenen betaal je aardig mee. Alleen geen entree.

Enfin, we zaten te eten. Je kent het wel, patatjes, bitterballetjes, frikadelletjes, noem maar op. Komt er op een gegeven moment een jongetje naar onze tafel. Ik zal u even schetsen hoe dat ging:
Jongetje: "wat doet u", waarop Mijn vrouw zegt "eten". Jongetje vraagt "wat eten jullie dan?". Mijn vrouw antwoord met patatjes. Het jongetje zegt "en gehaktballetjes!". "Ja", zegt mijn vrouw. "Mag ik er ook 1", vraagt het jongetje. Hierop antwoord ik "nee". Vraagt het jongetje "waarom niet?". Hierop zeg ik "omdat wij dit gekocht hebben en voor ons is". Zegt het jongetje (ja mensen, nu komt het) "maar ik vond ze ook lekker!".

Je begrijpt, we hebben het jongetje verteld dat hij dan maar aan zijn papa en mama moest vragen of hij ook die 'gehaktballetjes' mag hebben.

Nu teurg naar het onderwerp. Jahaa, jullie zijn benieuwd he? :)
Gisteren brachten we onze dochter naar bed en na het verhaaltjes lezen zij ze "mama, ik wil nog wat met papa bespreken". Wij vonden het uiteraard prima, dus mijn vrouw ging naar beneden toe en ik bleef bij haar achter.

Ik ging zitten en vroeg haar wat ze mij wilde vertellen. Zegt ze "papa, ik vind het niet zo leuk meer als je zo gek doet".

Tja.....kleine meisjes worden groot. Morgen alweer 7. Dan kan het natuurlijk niet meer, een papa hebben die maf doet. :)

Tot de volgende keer maar weer,

De Smidjes