Pagina's

maandag 16 januari 2012

. . . hebben een Hyper Mobiele Dochter

En daar stond ze dan. Eigenlijk was het meer half liggend. Huilend en gillend van de pijn omdat ze net tegen een winkelschuifdeur was gerend. Ons meisje was ietwat enthousiast en als een wervelwind... nee, zeg maar gerust, TORNADO (jawel...met hoofdletters) de uitgang van de winkel aan het "benaderen".

Er was echter één probleem.... Het gedeelte richting de uitgang liep schuin naar beneden, waardoor ze nog meer vaart kreeg, met als resultaat een deur die niet meeveerde. Het resultaat hiervan? Een mond vol bloed, een sjaal vol bloed, een dubbelgeklapte, heel erg pijnlijke pols en een stortvloed van tranen.

Na haar getroost te hebben, glaasje water gegeven te hebben, doosje tissues te hebben gebruikt voor het wegvegen van het bloed, zijn we langzaamaan en voorzichtig naar huis gegaan. Om vervolgens weer door te rijden naar de huisartsenpost.

Daar aangekomen, moeten we even in de wachtkamer zitten en worden we binnengeroepen door een - op het eerste gezicht - niet-met-kinderen-om-kunnen-gaan dokter. Dat laatste valt reuzemee en hij weet zelfs wat grapjes te maken. De dokter mag van haar naar de pols kijken en beweegt het pijnlijke gewricht alle mogelijke kanten op. Ons meisje kijkt er naar met een engiszins verblaasde blik van "verrek...het doet helemaal niet zo heel erg pijn". Dokter geeft aan dat we het even in de gaten moeten houden en wanneer ze de dag erop nog veel pijn heeft, dat we dan even de eigen huisarts moeten raadplegen. Eventueel voor een foto. Maar..... hij verwacht niets bijzonders. Beetje gekneusd, wat pijnlijk en verder niets.


Enfin...donderdag is aangebroken. Ons meisje heeft nog wel wat pijn, maar het lijkt er inderdaad op dat ze er heel veel mee kan doen zonder pijn te hebben. Alleen steunen lijkt pijn te doen en dan gilt ze het ook behoorlijk uit....Dat zijn meer de momenten waarop ze vergeet dat ze een pijnlijke pols heeft.

Na wat wikken en wegen besluiten we toch om vrijdag ochtend naar de dokter te gaan. Ik zit met haar in de wachtkamer, totdat de dokter haar komt roepen. Ze geeft netjes een handje en - ja beste mensen - ik ook. Ook deze dokter draait de pols alle mogelijke kanten op en onze dochter geeft geen krimp.
Ook het steunen om iets te pakken gaat zonder problemen. Wel een verwijsbriefje meegekregen voor een foto....Immers wij zijn bezorgde ouders en willen alles uitsluiten wat er maar uit te sluiten valt!


Ik vertel het aan Antoinet en er heerst een sfeer van "zul je altijd zien". Vrijdagmiddag gaat Antoinet met haar naar het ziekenhuis, waar ze ook klaarblijkelijk nergens last van heeft en alles beweegt aan die pols wat ze maar bewegen kan.

Toch een gebroken pols! Blijkt vervolgens na de foto. Dus ons meisje compleet ingegipst...Túúrlijk, roze gips, wat anders? Een mitella om....(hoe doe je die ook alweer om? draaien, vouwen, speld in, speld uit, etc..)...

Tja.... en nu zitten we dan nog met de tanden, dus dat wordt vervolgd, aankomende woensdag hebben we een afspraak bij de tandarts.. De tanden zitten heel erg los en we hopen dat de elementen voor de "volwassen" tanden niet beschadigd zijn. De tanden die los zitten kunnen dus eerder uitvallen, dat vinden we ook geen probleem. Volgens mij vindt ook ons meisje dit geen probleem, want dan komt de tandenfee gewoon wat eerder... (waar haalt ze het vandaan).

Op naar de tandarts

Deze keer twee afsluiters:
1. Zo zie je maar; een ongeluk zit in een niet-meeverende aluminium pui.
2. Wees voorzichtig, voor je het weet zitten je tanden los en die kunnen niet ingegipst worden.
Tot de volgende kollum.

De Smidjes