Pagina's

maandag 26 november 2012

Leefomgeving

 

Leefomgeving

 
Kijken wij door de spiegel?
En zo ja, aan welke kant staan wij dan?

 
Kijken wij door een spiegel?
Kijken wij dan naar onze echte wereld?
Of kijken wij vanuit onze echte wereld?
 
Wanneer wij gaan slapen,
Zijn onze dromen dan onze leefomgeving?
Of leven wij overdag onze droom van de nacht?
 
Wie zegt dat wij nu het leven leiden,
Wie zegt dat dat niet feitelijk de spiegel is
Wie zegt dat dat niet feitelijk de droom is

Waarvan wij nu denken dat dat de spiegel is,
waarvan wij nu denken dat dat de droom is.

Misschien is het wel andersom,
Denken wij overdag te leven,
Terwijl we eigenlijk slapen,

Denken we door de spiegel te kijken,
Terwijl we eigenlijk het spiegelbeeld zijn.

Spiegelei...euh...emotie

Spiegelemotie

Als iedereen kon zien,
Dat jou emoties zich spiegelden,
Aan die van het spiegelbeeld,
Alwaar men elke dag,
Iedere keer weer naar kijkt,

Dan zou men zien,
Dat de emoties in de spiegel,
Zich spiegen aan het omgekeerde,
Het omgekeerde spiegelbeeld,
Van de wel getoonde emoties,
Iedere keer opnieuw,

Wanneer men even wegkijkt,
Is het spiegelbeeld van de emotie,
Niet meer in het spiegelbeeld,
Maar gespiegeld aan zijn beeld,
Waardoor de emotie is te lezen,
Terwijl niemand deze kan zien

Metaforisch vermogen

De regendruppels vallen,
Uit de wolken naar beneden,
Neerstrijkend op het blad,
Langzaam glijdend,
Van het blad,
Als een kind,
Van een glijbaan,

Steeds sneller,
en sneller glijdt de druppel,
van het blad,
naar beneden,

Om daarna langzaam,
te vallen in een riviertje,
die zachtjes kabbelend,
de druppel opneemt,

De druppel zwemt verder,
naar de zee,
waarin hij opgaat,
als een individu,
in de massa,

--o--O--o--


Zie ze gaan

De mensen over straat,
's Ochtends in de vroegte,
Waar gaan ze heen?
wat gaan ze doen?
Niemand die het weet,
behalve de mensen zelf.

Donker wordt licht,
Rustig wordt druk,
Weinig wordt meer,
Meer wordt veel,

Om aan het eind van de dag,
Weer in omgekeerde volgorde,
Terug te keren naar de oorsprong,

Van licht naar donker,
Van druk naar rustig,
Van Veel naar meer,
Van meer naar weinig,

Om te eindigen,
in een opperste staat,
van donkerheid.


--o--O--o--

Leegheid

De leegte die het achterlaat,
wanneer je het niet verwacht,
Zorgt dat het bij je blijft,
En het je later verzacht,
De leegte die niet meer weggaat,
Maar wel wordt opgevuld,
Door de klanken en de troost,
Met de komst van het geduld

treurwilg


Treurwilg

Als een bedroefd mens,
staat de treurwilg bij het water,
Niet beseffend,
dat de zon nu schijnt,

Deze laat haar stralen,
tot zover mogelijk reiken,
Opdat ook de wilg,
De stralen kan zien,

De wilg staart in het water,
Probeert de stralen te raken,,
Haar spiegelbeeld vertelt haar,
Dat dit niet lukken gaat,

Later wanneer ze nog meer groeit,
Dan zal het wel gaan lukken,
Dan zal ze ogenschijnlijk,
Meer bedroefd zijn dan voorheen

zondag 3 juni 2012

gaan zwemmen

Sinds een paar maanden heeft Selena de smaak te pakken. Van het zwemmen wel te verstaan.
Springen, onder water, schoolslag op de buik, schoolslag op de rug. Het maakt haar niets uit. Ze vindt het allemaal even leuk. Ook nog wel moeilijk natuurlijk, maar goed, dat hoort er nu eenmaal bij.


Ze heeft les in een klein groepje waar ze bijna individueel leskrijgen. Althans, er staan twee leraren op zo'n 8 kinderen.

Vandaag zijn we weer samen gaan zwemmen. Zoals bijna elke zondag.
Eerst in het "speelbad", waar een glijbaan is, een wat dieper gedeelte en een nog iets dieper gedeelte. Daar speelt ze een tijdje en dan vraagt ze of we naar het allerdiepste gaan.


Ik heb haar een tijdje terug laten zien in welk bad ik zelf elke maandag en donderdag zwem. Ze vindt het geweldig en springt ook daar graag in het water. Tuurlijk, wel met zwembandjes anders "verzuipt" ze :)

Enfin, vandaag zijn we dus ook weer in het zwembad geweest en wilde ze weer in het diepste bad. Hebben we samen baantjes gezwommen (wel 4!). Selena wilde nu zelf van de (lage) duikplank af. Dat mocht.
Heel voorzichtig schuifelde ze over de duikplank, totdat ze bij het eind van de plank stond. toen krabbelde ze toch terug. "geeft niet", zei ik tegen haar. En ze kwam weer terug van de plank in het water.

Ik liet haar zien dat er kinderen van (ongeveer) haar leeftijd er ook vanaf sprongen en dat ze helemaal niet zo ver onder water ging als dat Selena misschien dacht. En ook die kinderen hadden zwembandjes om.
Toen ging ze toch nog weer terug op de duikplank. Weer schuifelen naar het eind en JAAAA HOOORRRR, daar sprong ze in het water.

Met een gezicht voor trots keek ze mij aan en vroeg ze of ze nog een keer mocht. Natuurlijk, dit mocht ze. En zo is ze wel een half uurtje bezig geweest met alleen maar springen van de duikplank.


En het valt natuurlijk te raden wat volgende week zondag op het programma staat......Juistem......

Tot de volgende keer maar weer,


Met groet,
De Smidjes,

maandag 16 januari 2012

. . . hebben een Hyper Mobiele Dochter

En daar stond ze dan. Eigenlijk was het meer half liggend. Huilend en gillend van de pijn omdat ze net tegen een winkelschuifdeur was gerend. Ons meisje was ietwat enthousiast en als een wervelwind... nee, zeg maar gerust, TORNADO (jawel...met hoofdletters) de uitgang van de winkel aan het "benaderen".

Er was echter één probleem.... Het gedeelte richting de uitgang liep schuin naar beneden, waardoor ze nog meer vaart kreeg, met als resultaat een deur die niet meeveerde. Het resultaat hiervan? Een mond vol bloed, een sjaal vol bloed, een dubbelgeklapte, heel erg pijnlijke pols en een stortvloed van tranen.

Na haar getroost te hebben, glaasje water gegeven te hebben, doosje tissues te hebben gebruikt voor het wegvegen van het bloed, zijn we langzaamaan en voorzichtig naar huis gegaan. Om vervolgens weer door te rijden naar de huisartsenpost.

Daar aangekomen, moeten we even in de wachtkamer zitten en worden we binnengeroepen door een - op het eerste gezicht - niet-met-kinderen-om-kunnen-gaan dokter. Dat laatste valt reuzemee en hij weet zelfs wat grapjes te maken. De dokter mag van haar naar de pols kijken en beweegt het pijnlijke gewricht alle mogelijke kanten op. Ons meisje kijkt er naar met een engiszins verblaasde blik van "verrek...het doet helemaal niet zo heel erg pijn". Dokter geeft aan dat we het even in de gaten moeten houden en wanneer ze de dag erop nog veel pijn heeft, dat we dan even de eigen huisarts moeten raadplegen. Eventueel voor een foto. Maar..... hij verwacht niets bijzonders. Beetje gekneusd, wat pijnlijk en verder niets.


Enfin...donderdag is aangebroken. Ons meisje heeft nog wel wat pijn, maar het lijkt er inderdaad op dat ze er heel veel mee kan doen zonder pijn te hebben. Alleen steunen lijkt pijn te doen en dan gilt ze het ook behoorlijk uit....Dat zijn meer de momenten waarop ze vergeet dat ze een pijnlijke pols heeft.

Na wat wikken en wegen besluiten we toch om vrijdag ochtend naar de dokter te gaan. Ik zit met haar in de wachtkamer, totdat de dokter haar komt roepen. Ze geeft netjes een handje en - ja beste mensen - ik ook. Ook deze dokter draait de pols alle mogelijke kanten op en onze dochter geeft geen krimp.
Ook het steunen om iets te pakken gaat zonder problemen. Wel een verwijsbriefje meegekregen voor een foto....Immers wij zijn bezorgde ouders en willen alles uitsluiten wat er maar uit te sluiten valt!


Ik vertel het aan Antoinet en er heerst een sfeer van "zul je altijd zien". Vrijdagmiddag gaat Antoinet met haar naar het ziekenhuis, waar ze ook klaarblijkelijk nergens last van heeft en alles beweegt aan die pols wat ze maar bewegen kan.

Toch een gebroken pols! Blijkt vervolgens na de foto. Dus ons meisje compleet ingegipst...Túúrlijk, roze gips, wat anders? Een mitella om....(hoe doe je die ook alweer om? draaien, vouwen, speld in, speld uit, etc..)...

Tja.... en nu zitten we dan nog met de tanden, dus dat wordt vervolgd, aankomende woensdag hebben we een afspraak bij de tandarts.. De tanden zitten heel erg los en we hopen dat de elementen voor de "volwassen" tanden niet beschadigd zijn. De tanden die los zitten kunnen dus eerder uitvallen, dat vinden we ook geen probleem. Volgens mij vindt ook ons meisje dit geen probleem, want dan komt de tandenfee gewoon wat eerder... (waar haalt ze het vandaan).

Op naar de tandarts

Deze keer twee afsluiters:
1. Zo zie je maar; een ongeluk zit in een niet-meeverende aluminium pui.
2. Wees voorzichtig, voor je het weet zitten je tanden los en die kunnen niet ingegipst worden.
Tot de volgende kollum.

De Smidjes