Pagina's

zaterdag 22 januari 2011

. . . rusten uit (voornamelijk de vrouw des huizes dan)

Het was zover, afgelopen maandagochtend moest mijn vrouw zich melden om 7.30 bij het ziekenhuis. Even wat meer haasten als normaal. In plaats van om 6.00 uur stonden we nu met z'n allen om 5.30 uur op. Het is maar een half uurtje, maar het lijkt wel een heel etmaal te schelen bij het opstaan!

Dochter aangekleed, vrouw had zichzelf aangekleed (nu kon het nog :) ) en ik mijzelf aangekleed. Alle spullen hadden we de vorige avond al klaargezet zodat we de tassen alleen nog maar naar de auto hoefden te dragen.

Bij het ziekenhuis aangekomen, zijn we doorverwezen naar de unit waar mijn vrouw haar kamer zou zijn voor die dag en wellicht ook voor de dag erna. Mijn vrouw was goed en wel zichzelf aan het installeren toen een assistente kwam en zei:"trekt u het operatiejasje maar aan hoor mevrouw, plas nog maar even goed uit, over een paar minuten komen we u halen en brengen we u naar de operatiekamer".

Tijd om hierover na te denken was er dus totáál niet!


Even later was het inderdaad zover. Vrouw liggend in een operatiehemdje lag in bed, en twee assistenten kwamen haar ophalen. We konden nog een klein stukje meelopen. Na het nodige afscheid genomen te hebben (met veel moeite overigens....zou liegen als dat niet zo was) ging ik - met een brokje in mijn keel - weer met dochterlief naar beneden toe. En ondertussen maar normaal antwoord geven op de vragen van onze dochter "wat gaan we nu doen?", "wanneer gaan we iets leuks doen?", "mag ik straks fietsen", "allemaal ziekenbedden he?".

Al met al waren we dus om 8.30 uur weer thuis! Ik had beloofd om iets leuks te doen, maar met dit tempo van vandaag zou mijn vrouw al rond het eind van de ochtend terug op haar kamer zijn en mocht ik langskomen! Ik ben een rondje gaan fietsen met onze dochter. Althans....zij op de fiets en ik ernaast. Bij een speeltuintje haar even een half uurtje laten spelen en daarna weer als de wiedeweerga naar huis om weer naar mijn vrouw te kunnen gaan....

...Waar we dan vervolgens ook iets na 11uur waren....
Operatie is goed gegaan, vrouw heeft gelukkig alleen last van de wonden en niet misselijk. Blij dat het erop zit, en blij dat ze naar alle waarschijnlijkheid de volgende dag naar huis mag!

Daarna weer naar huis gegaan, omdat dochterlief het ziekenhuis geen fijne plek vond (wie wel....) en na het avondeten weer gegaan. Vlak na binnenkomst begon dochterlief alweer te vragen wanneer we naar huis gingen! Dit bleef ze gedurende (bijna) anderhalf uur volhouden (geen zorgen, zaten wel tussenpozen tussen hoor!) en we zijn dan ook uiteindelijk rond 19.00 uur naar huis gegaan.

Volgende dag konden we mijn vrouw al om 9.30 uur ophalen. Dus voor negen uur was ik in het ziekenhuis om haar op te halen. De zusters en assistenten nog even dag gezegd en daarna rustig aan naar huis gegaan.

Dochter vindt het eng. Mama is geopereerd, heeft draadjes in haar buik. Ze (dochter) weet niet goed hoe en wat ze met de situatie aan moet. Durft ook niet goed bij mama te zijn, maar langzaam maar zeker (het is nu 4 dagen nadat vrouw thuis is) is dochter gewend aan de situatie en begint ze weer bij mama te zitten en te knuffelen.

En ik? ik doe zoveel mogelijk in de avonduren alvast alles voor de volgende dag. Ik vind het belangrijker dat mijn vrouw lekker rustig aan kan doen. Laat mij maar voor haar en onze dochter zorgen :)

Volgende afspraak? Het eruit halen van de hechtingen!! (ook zo'n fijn moment...)

Tot de volgende kollum,

groetjes,
De Smidjes

zaterdag 15 januari 2011

bij de dokter

Al enige tijd heeft mijn vrouw last van haar rug en buik. Sinds de bevalling van onze lieve dochter is dat al het geval. Jammer genoeg hebben ze (nog) nooit de oorzaak kunnen vinden.

Op een avond, onze dochter lag al in bed, kreeg ze weer een gigantische aanval van pijn zodat ze niet meer kon zitten, staan, liggen of diagonaal met de handen naar beneden of voeten in de lucht. Maar goed, daar gaat het nu verder niet om :) Tijdens de aanval zijn we naar de avondarts geweest en ook dat ging natuurlijk met veel pijn en moeite.

De avondarts constateerde "Ach...mevrouw, u heeft een spier verrekt, en dat gaat dan zeer doen" (alsof we dat laatste nog niet wisten of merkten!).

Nog verder aangemodderd, ook omdat de aanvallen niet zo heel vaak voorkomen, trachten we het min of meer op te lossen door mijn vrouw lekker in bed te stoppen met een warme kruik aan de voorkant en een warme kruik aan de achterkant.....De warme kruik aan de voorkant was helemáál geen succes (misselijk) en de warme kruik aan de achterkant...Tja, daar viel mee te leven, maar lost niets op.

Steevast vroeg onze dochter bij zo'n aanval: "Heb je rugpijn mama? ik ook!"; waarop dochterlief OOK een kruik wil. Met enigszins gekronkeld in bed liggen valt mijn vrouw dan "lekker" in slaap om vervolgens in de ochtend met half-misselijk gevoel wakker te worden en nog steeds een zeurderig gevoel in de rug.

Om een lang verhaal nog langer te maken.... Dit ging nog een hele tijd door, totdat we een paar weken terug de knoop hebben doorgehakt, door nogmaals naar de dokter te gaan en - indien dat nodig zou zijn - te eisen om een scan van de buik te laten maken! De dokter heeft een doorverwijzing naar het ziekenhuis gegeven en aldaar heeft mijn vrouw een echo van haar buik gekregen. De uitslag? galstenen.....

Dus.....nadat ze de officiele uitslag binnen was hebben we een afspraak gemaakt bij het ziekenhuis en hadden we een 2-minuten gesprek met één van de chirurgen....by the way, dat leek wel een ouderavond, je zit op een krukje, kwartier te wachten, arts komt eraan, 2 minuten om snel uit te leggen wat er gaat gebeuren en je staat weer buiten......Buiten het kantoor dan, want daarna moesten we nog naar de anesthe......degene die je in slaap brengt :) Daar duurde het iets langer vanwege de gebruikelijke onderzoeken zoals bloeddrukmeten en dat soort ongein....


En dan nu.......dit verhaal speelt zo'n 6 weken terug.......wordt mijn lieve vrouw aanstaande maandag opgenomen, moet ze nuchter in de ochtend in het ziekenhuis zijn..... (hopelijk maakt ze niet weer de grap, wanneer iemand haar vraagt of ze nuchter is, dat ze niet gedronken heeft....kunnnen ze niet zo tegen in het ziekenhuis)......vervolgens wordt ze ergens op maandag geopereerd en mag ze - als alles goed is gegaan - weer dinsdag naar huis!

Bij deze alvast heel veel sterkte voor maandag en dinsdag lieverd, want ik weet dat je dit gaat lezen :)

Tot de volgende kollum,

Groetjes,
De Smidjes