Pagina's

maandag 19 december 2011

....hebben een vogel

Ja hoor. Hij doet het weer. Of is het een zij? hoe dan ook. Het blijft een rare vogel, die vogel van ons.
Wanneer wij een koekje aan het eten zijn, gaat hij aan de rand van de kooi zitten met zijn snavel tegen de kooi aangedrukt. Hij blijft dan net zolang zo zitten totdat je hem een koekje geeft. Althans.... een stuk van een koekje. Het valt nog mee dat hij geen afdruk van de tralies in zijn snavel heeft staan!


Ooit liet een dierenarts ons weten dat een koekje of vogelzaad net zoiets was als patat met mayonaise, ontzettend slecht voor de vogel en dat ze daaraan snel zouden sterven. ook zoiets moois. (en ja...nu komt het verhaaltje :))

Een tijdje terug had hij een probleem met zijn oogje.

Wij naar de bewuste dierenarts toe (dokter Slager....ja, je verzint het niet). Dit was overigens een weekend arts, want nets zoals bij mensen, krijgen ook dieren alleen in het weekend last ergens van!
Bij de Slager aangekomen legden we het een en ander uit en de Slager ging hem onderzoeken.
"Tja. Als je een vogel niet goed verzorgt, dan krijg je dit". En daarna de onvergetelijke woorden "Je hebt geluk als hij nog een week blijft leven". Verder kregen we oogdruppels mee voor het beestje en we gingen weer naar huis.

Ik heb het welgeteld één keer voor elkaar gekregen om het beestje oogdruppels toe te dienen! en het moest drie keer per dag. Ik geloof een week lang.

Dit gezegd hebbende, bedenk ik me net dat dit zo'n vier jaar terug. en zijn we, ik weet niet hoeveel zakken vogelvoer en veel koekjes verder...... hoezo hij overleeft het niet??

Hij heeft één nadeel. Als we stofzuigen en we zijn klaar, dan presteert hij het om zijn voerbak uit te gaan zitten pluizen. En met pluizen bedoelen we dus, alles overboord gooien en flink doorheen rauzen, zodat de helft weer op de grond belandt. Vervolgens gaan wij dit weer opvegen en zien we hem zitten op de tak. Daarna begint het hele gedoe weer opnieuw. Hij gaat naar zijn etensbak en gaat weer flink tekeer. Dit ritueel - ja ja, het is tegen beter weten in - herhaalt zich een aantal malen.

Het vreemde is....vegen we het niet op rond zijn kooi, dan gaat hij niet zitten rauzen in zijn voerbak, maar haalt hij zijn voedsel er netjes uit en gaat rustig op een tak zitten eten.

Van je vogel moet je het maar hebben.

Tot de volgende keer,

Familie Smid

zaterdag 3 september 2011

. . .weten de weg (yeah right)

Daar gingen we dan, vol moed en vrolijkheid op pad om de zojuist, bij de recepte, opgehaalde route te gaan wandelen. Aan het eind van de route wachtte ons de snackbar...zo vertelde we onze dochter.

Eerste gedeelte ging goed, vanuit de receptie linksaf langs een paar huisjes en aan het eind van het weggetje weer rechts. Dan zouden we weer langs een aantal huizen komen.
Ook dit gaat goed; lijkt al ver, maar we zitten nog maar op de tweede regel van de route die beschreven staat op de achterkant van een picasso schilderij dat het bungalowpark met de huisjes en de omgeving moet voorstellen.

Derde regel: "Ga langs huisje 50 eind van de weg rechtsaf". Wij lopen langs huisje 50 en gaan aan het eind van de weg rechtsaf.. He! toevallig ons huisje staat er ook, dus eventjes wat binnen neerleggen en doorlopen dan maar.

Eind derde, begin vierde regel: "Ga over de heuvelrug, door het houten hek, daar begint de rode route. Loop door tot de tweede RECHTE kruising en ga dan rechtsaf". Wij vol goede moed het padje aflopen vanuit ons huisje gezien, door een houten hek, omhoog klimmend een heuvel over. Geen rode route-palen te zien. Toch doorlopen....Immers de regel zegt: doorlopen tot de tweede rechte kruising. Ja! toch een rood paaltje....we lopen dus toch goed....

Eerste rechte kruising, we zeggen tegen elkaar " Zie je wel...we gaan wel goed".  vervolgens lopen we een tijdje, langer dan volgens onze biologische vermoeden, rechtuit zonder een tweede rechtuit te zien.

Al met al hebben we minstens drie kwartier rechtuit gelopen met iedere keer de gedachte dat het allemaal wel goed zou komen. Toen hebben we besloten om een fietspad dat we toevallig tegenkwamen te gaan volgen. (ook nog gigantisch om, maar goed, je bent op vakantie en je wandelt graag, dus je hebt het er voor over). Via het fietspad en een gegokte tussendoormanouvre zijn we uiteindelijk weer op het pad terecht gekomen wat ons weer naar het huisje heeft geleid.

Uiteindelijk linea recta naar de snackbar gelopen (de snackbar was het restaurant); met als hoogtepunt dat onze dochter nu aangeeft dat we de snackbar-route gelopen hebben, maar de snackbar niet gevonden hebben.

Wat was nu het geval? we hadden aan de ANDERE kant van huisje 50 langs moeten gaan, dan omhoogklimmend door het houten hek moeten gaan, dan over de grote zandverstuiving naar het bos, daar kom je uit op de rode route en wanneer je dan bij de tweede rechte kruising bent (na ongeveer 200 meter) dan was je op de plek waar we in eerste instantie naar toe moesten.

Blijven we achter met de vraag: "hebben we verkeerd gelezen",
Of de vraag "Stond het verkeerd beschreven"
Of de vraag "Hebben ze de weg verlegd?"


Wie het weet, mag het zeggen.

Tot de volgende blog!

Groeten van de Smidjes

maandag 8 augustus 2011

. . . maken er een sport van

Onze dochter is vier, maar heeft nu al een winnaars mentaliteit. Althans, dat wil ze ons maar al te vaak doen bewijzen. Verliezen? oh nee, dat komt niet in haar woordenboek voor. Met alles is zij de eerste, niks kan ze verliezen. En ook al wint ze niet........ dan toch heeft ze gewonnen!

Met alle drama van dien als ze een keer echt niet wint, dan is haar standaard kreet " Ik win nooit!". Zelfs af en toe een beetje hulp van papa of mama kan ze dan niet waarderen, want in de meeste gevallen verliest ze dan alsnog. Een boos gezicht, een klein beetje huilen en flinke dramatiek tot gevolg.

We hebben het al een keer eerder gezegd geloof ik, rijp voor de toneelschool is ze, of misschien slaat ze die wel over en wordt ze vanwege overdreven dramatiek gelijk voor een musical geauditeerd! Maar goed, eerst nog even een week of vier vakantie; met zo nu en dan de vraag "Wanneer moet ik weer naar school?". Ondertussen is ze ontzettend leergierig en wil van alles en nog wat weten welke letter, cijfer of woord er geschreven staat.


We zijn ontzettend trots op onze vier jarige drama koningin. Ze kent de letters A, a, E, e, S en s al....jaja, zelfs het verschil tussen hoofd- en kleine letters ontgaat haar niet meer. Ondanks dat ze het alfabet nog niet kent, weet ze al goed het verschil tussen de eerder genoemde letters .... "papa....de A is een Hoofder he?"; "Papa, Smarties begint met een S, net zoals ik he?". En steeds vaker probeert ze woorden te spellen. Eerst deed ze dit door lettergrepen, maar tegenwoordig probeert ze dit met fonetische klanken.

Echt geweldig om te zien. En ja, beste mensen, ook dit gaat gepaard met de nodige dramatiek!

Al met al, twee trotse ouders en een nog trotsere dochter (op zichzelf) :)

Tot de volgende kollum,

Groetjes,
De Smidjes

dinsdag 26 april 2011

. . . gaan naar de kerk

Afgelopen weekend was het pasen. Oh ja? hoor ik u denken. Ja! Zo'n drie dagen met dat mooie weer.
Aan onze dochter was al een paar weken terug gevraagd op school of ze mee wilde doen in de kerk. Dat wilde ze wel!

Overigens; onze dochter vermaakt zich prima op school. Ze heeft het errug naar haar zin (ja mensen, errug om te benadrukken dat ze het heel leuk vindt!) en heeft al een vriendinnetje weten te vergaren die elke dag op haar wacht. Wanneer die twee bij elkaar zijn, dan zijn de ouders niet meer belangrijk. Een zwaai-momentje kun je dan ook meteen vergeten. Dus dat kun je beter al doen vóórdat je haar de klas in brengt. Maar goed, dat even terzijde.


Afgelopen weekend was het zover. We hadden zaterdagmiddag mooie nieuwe schoenen en een heel mooi jurkje gekocht, zodat ze die 's avonds in de kerk aan kon doen. Al de hele week had ze het erover dat ze iets ging doen in de kerk. Ze vertelde niet goed wat, maar zei wel iedere keer "Lieve, arme Jezus is doodgegaan". Wij dachten dat dit een deel van een versje was dat ze moest opzeggen, samen met andere kinderen.

Niets bleek minder waar. Toen we in de avond in de kerk zaten op zo'n fijn houten bankje, geklemd met de knieën tussen het ene en het andere bankje, mocht onze dochter naast haar vriendinnetje (nee, niet de eerder genoemde vriendin, maar een andere) staan en een ster omhoog houden. Op een gegeven moment werd er gezongen en mochten de kinderen met hun omhoog gehouden beeld (ster, maan, koe, boom etc.) een rondje rond de tafel van de pastoor lopen en daarna weer terug naar hun plek.


Dit was kort maar krachtig, maar oh wat hebben we genoten. Nu zijn we totaal niet katholiek, maar we vinden wel dat onze dochter mee moet krijgen wat er zich nog meer in de wereld af kan spelen. En waarom niet? als het op zo'n leuke manier gaat.

Overigens, zei ze tegen mij toen de pastoor aan het praten was, zachtjes, wijzend naar Jezus aan het kruis: "Kijk papa.....dat is Jezus aan het kruis, die is dóódgemaakt! Door mannen!".

Niets is zo mooi om je dochter te zien opgroeien en zich te zien ontwikkelen..

Tot de volgende kollum.

Groetjes

De Smidjes

zaterdag 19 maart 2011

. . . hebben een kleuter (2) !

"Toen ik nog een peuter was . . .". Herkent u deze uitspraak?
Wij kregen hem afgelopen vrijdag. Onze dochter hoeft op vrijdag niet naar school en omdat ik (papa) alleen op vrijdagochtend werk, zaten we aan de eettafel lekker te lunchen.


Wat is nu het geval? Afgelopen maandag is onze dochter 4(!) geworden. Een hele grote stap voor haar, want vanaf afgelopen dinsdag mag ze elke dag (behalve vrijdag dus) naar school! en niet meer naar de peuterschool!

Ze vindt het maar wat leuk. Op woensdagmiddag hebben de kleintjes ook vrij en toen ze thuis was had ze aan mama gevraagd of ze 's middags weer naar school mocht, omdat ze het zo leuk vindt.

Om terug te komen op de uitspraak aan het begin van deze blog. Dit was dus vier dagen nadat ze vier was geworden.


Afgelopen maandag is ze enorm verwend geweest met haar kado's. Van ons heeft ze een speelkeuken gehad (ook een rib uit je lijf, maar goed, het is het wel waard!), van de ene opa en oma een barbie-camper met twee ken-poppen; jaja, de ene Ken is de papa, de andere Ken is de opa. Nu wil het geval dat de Ken die papa is - let op nu komt het - een baardje heeft, die je af kunt scheren. Warm water is baardje eraf, koud water is baardje er weer op....overigens heel bijzonder, ik heb het ook geprobeerd. Warm water op mijn gezicht, maar nee....mijn baard ging er niet van mijn gezicht af. En met koud water kwam er ook niet meer haar bij!). En de Opa Ken is een hele flitsende opa met een zonnebril en ontzettend flexibele armen en benen, en oh ja, teenslippers! (niet dat we ooit de echte opa's met teenslippers heb gezien, maar dat even terzijde).

Van de ene Oom heeft ze een poppebedje gehad zodat Sabina (de pop van onze dochter) nu ook eindelijk een echt bedje heeft om in te slapen. En van de andere Oom en Tante heeft ze kleertjes voor Sabina (jawel, dezelfde pop) gehad, zodat ze eindelijk eens fatsoenlijke kleertjes aan heeft.


Als afsluiter nog een mooie uitspraak.
Onze dochter was naar het toilet geweest. Normaal gesproken wanneer zij een p*epje moet, dan roept ze ons dat ze klaar is en dan kunnen wij haar helpen. Nu ging ze dus op haar verjaardag naar het toilet (met haar nichtje overigens, want zij wilde haar laten zien hoe het moest...nichtje is >2 jr) en kwam na een tijdje er vanaf.

Trots vertelde ze dat ze een p*epje had gedaan. Toen wij vroegen waarom ze niet geroepen had dat ze klaar was, zei ze vrolijk "Maar nu ben ik toch 4, nu ben ik toch groot?".

Kleine mensjes worden groot. . . . .

Groetjes en tot de volgende kollum!

zaterdag 19 februari 2011

. . . hebben een kleuter!

Het is bijna zover.

Onze dochter transformeert langzaam van een puberende peuter in een beginnende kleuter! Je merkt het aan alles. Zo mag ze een aantal keer "oefenen" voordat ze over een paar weken naar de grote basisschool mag. Het oefenen bestaat uit een paar keer meedoen op de woensdagochtend in het klasje waar ze straks komt. 1B bij juf Jet! Het zegt jullie waarschijnlijk niets, maar dit is wat wij de hele dag mogen aanhoren :).

Zo heeft ze afgelopen woensdag haar eerste kijkochtend gehad. De voorafgaande dagen liep ze al vrolijk te stuiteren en te melden dat ze nu dan toch eindelijk naar de basisschool ging. Woensdag ochtend ging ze samen met mama, tja Papa heeft een nieuwe drukke baan bij www.catalpa.nl en kon niet mee - naar de basisschool toe en werd ze "achtergelaten"  in de kring.

Dit "achterlaten" zonder - zoals het in de peuterspeelzaal gaat - nog eventjes een puzzeltje te doen of dat mama even blijft, was toch wel even een hele aparte vreemde indruk. Onze dochter moest dan ook eventjes huilen. Niet onbegrijpelijk, kijkend naar mezelf, vroeger, bij elke keer naar een nieuwe klas gaan was het weer een drama! Wellicht niet zozeer voor mij, als wel voor mijn moeder! Geen zorgen, ook dat is uiteindelijk goed gekomen :)

Onze dochter heeft zich uiteindelijk prima vermaakt, goed en leuk meegedaan, lekker in de poppenhoek gespeeld en "helpertje" geweest voor Juf Jet.

Jef Jet en de basisschool kunnen niet meer stuk!

Later die middag had onze dochter gevraagd aan mama: "waarom spelen we op de basisschool, en leren we geen letters?".

Op naar de volgende kijk-ochtend. (als het goed is kan ik nu wel mee, tenslotte wil ik ook wel weten waar en bij wie ze terecht komt!).

Tot de volgende kollum,

Met de hartelijke groeten,
De Smidjes

zaterdag 22 januari 2011

. . . rusten uit (voornamelijk de vrouw des huizes dan)

Het was zover, afgelopen maandagochtend moest mijn vrouw zich melden om 7.30 bij het ziekenhuis. Even wat meer haasten als normaal. In plaats van om 6.00 uur stonden we nu met z'n allen om 5.30 uur op. Het is maar een half uurtje, maar het lijkt wel een heel etmaal te schelen bij het opstaan!

Dochter aangekleed, vrouw had zichzelf aangekleed (nu kon het nog :) ) en ik mijzelf aangekleed. Alle spullen hadden we de vorige avond al klaargezet zodat we de tassen alleen nog maar naar de auto hoefden te dragen.

Bij het ziekenhuis aangekomen, zijn we doorverwezen naar de unit waar mijn vrouw haar kamer zou zijn voor die dag en wellicht ook voor de dag erna. Mijn vrouw was goed en wel zichzelf aan het installeren toen een assistente kwam en zei:"trekt u het operatiejasje maar aan hoor mevrouw, plas nog maar even goed uit, over een paar minuten komen we u halen en brengen we u naar de operatiekamer".

Tijd om hierover na te denken was er dus totáál niet!


Even later was het inderdaad zover. Vrouw liggend in een operatiehemdje lag in bed, en twee assistenten kwamen haar ophalen. We konden nog een klein stukje meelopen. Na het nodige afscheid genomen te hebben (met veel moeite overigens....zou liegen als dat niet zo was) ging ik - met een brokje in mijn keel - weer met dochterlief naar beneden toe. En ondertussen maar normaal antwoord geven op de vragen van onze dochter "wat gaan we nu doen?", "wanneer gaan we iets leuks doen?", "mag ik straks fietsen", "allemaal ziekenbedden he?".

Al met al waren we dus om 8.30 uur weer thuis! Ik had beloofd om iets leuks te doen, maar met dit tempo van vandaag zou mijn vrouw al rond het eind van de ochtend terug op haar kamer zijn en mocht ik langskomen! Ik ben een rondje gaan fietsen met onze dochter. Althans....zij op de fiets en ik ernaast. Bij een speeltuintje haar even een half uurtje laten spelen en daarna weer als de wiedeweerga naar huis om weer naar mijn vrouw te kunnen gaan....

...Waar we dan vervolgens ook iets na 11uur waren....
Operatie is goed gegaan, vrouw heeft gelukkig alleen last van de wonden en niet misselijk. Blij dat het erop zit, en blij dat ze naar alle waarschijnlijkheid de volgende dag naar huis mag!

Daarna weer naar huis gegaan, omdat dochterlief het ziekenhuis geen fijne plek vond (wie wel....) en na het avondeten weer gegaan. Vlak na binnenkomst begon dochterlief alweer te vragen wanneer we naar huis gingen! Dit bleef ze gedurende (bijna) anderhalf uur volhouden (geen zorgen, zaten wel tussenpozen tussen hoor!) en we zijn dan ook uiteindelijk rond 19.00 uur naar huis gegaan.

Volgende dag konden we mijn vrouw al om 9.30 uur ophalen. Dus voor negen uur was ik in het ziekenhuis om haar op te halen. De zusters en assistenten nog even dag gezegd en daarna rustig aan naar huis gegaan.

Dochter vindt het eng. Mama is geopereerd, heeft draadjes in haar buik. Ze (dochter) weet niet goed hoe en wat ze met de situatie aan moet. Durft ook niet goed bij mama te zijn, maar langzaam maar zeker (het is nu 4 dagen nadat vrouw thuis is) is dochter gewend aan de situatie en begint ze weer bij mama te zitten en te knuffelen.

En ik? ik doe zoveel mogelijk in de avonduren alvast alles voor de volgende dag. Ik vind het belangrijker dat mijn vrouw lekker rustig aan kan doen. Laat mij maar voor haar en onze dochter zorgen :)

Volgende afspraak? Het eruit halen van de hechtingen!! (ook zo'n fijn moment...)

Tot de volgende kollum,

groetjes,
De Smidjes

zaterdag 15 januari 2011

bij de dokter

Al enige tijd heeft mijn vrouw last van haar rug en buik. Sinds de bevalling van onze lieve dochter is dat al het geval. Jammer genoeg hebben ze (nog) nooit de oorzaak kunnen vinden.

Op een avond, onze dochter lag al in bed, kreeg ze weer een gigantische aanval van pijn zodat ze niet meer kon zitten, staan, liggen of diagonaal met de handen naar beneden of voeten in de lucht. Maar goed, daar gaat het nu verder niet om :) Tijdens de aanval zijn we naar de avondarts geweest en ook dat ging natuurlijk met veel pijn en moeite.

De avondarts constateerde "Ach...mevrouw, u heeft een spier verrekt, en dat gaat dan zeer doen" (alsof we dat laatste nog niet wisten of merkten!).

Nog verder aangemodderd, ook omdat de aanvallen niet zo heel vaak voorkomen, trachten we het min of meer op te lossen door mijn vrouw lekker in bed te stoppen met een warme kruik aan de voorkant en een warme kruik aan de achterkant.....De warme kruik aan de voorkant was helemáál geen succes (misselijk) en de warme kruik aan de achterkant...Tja, daar viel mee te leven, maar lost niets op.

Steevast vroeg onze dochter bij zo'n aanval: "Heb je rugpijn mama? ik ook!"; waarop dochterlief OOK een kruik wil. Met enigszins gekronkeld in bed liggen valt mijn vrouw dan "lekker" in slaap om vervolgens in de ochtend met half-misselijk gevoel wakker te worden en nog steeds een zeurderig gevoel in de rug.

Om een lang verhaal nog langer te maken.... Dit ging nog een hele tijd door, totdat we een paar weken terug de knoop hebben doorgehakt, door nogmaals naar de dokter te gaan en - indien dat nodig zou zijn - te eisen om een scan van de buik te laten maken! De dokter heeft een doorverwijzing naar het ziekenhuis gegeven en aldaar heeft mijn vrouw een echo van haar buik gekregen. De uitslag? galstenen.....

Dus.....nadat ze de officiele uitslag binnen was hebben we een afspraak gemaakt bij het ziekenhuis en hadden we een 2-minuten gesprek met één van de chirurgen....by the way, dat leek wel een ouderavond, je zit op een krukje, kwartier te wachten, arts komt eraan, 2 minuten om snel uit te leggen wat er gaat gebeuren en je staat weer buiten......Buiten het kantoor dan, want daarna moesten we nog naar de anesthe......degene die je in slaap brengt :) Daar duurde het iets langer vanwege de gebruikelijke onderzoeken zoals bloeddrukmeten en dat soort ongein....


En dan nu.......dit verhaal speelt zo'n 6 weken terug.......wordt mijn lieve vrouw aanstaande maandag opgenomen, moet ze nuchter in de ochtend in het ziekenhuis zijn..... (hopelijk maakt ze niet weer de grap, wanneer iemand haar vraagt of ze nuchter is, dat ze niet gedronken heeft....kunnnen ze niet zo tegen in het ziekenhuis)......vervolgens wordt ze ergens op maandag geopereerd en mag ze - als alles goed is gegaan - weer dinsdag naar huis!

Bij deze alvast heel veel sterkte voor maandag en dinsdag lieverd, want ik weet dat je dit gaat lezen :)

Tot de volgende kollum,

Groetjes,
De Smidjes