Pagina's

woensdag 19 augustus 2009

peuterspeelzaal

Het was zo ver! Wat zult u zich afvragen (hoewel, te zien aan de titel weet u dat misschien al).
Ons dochtertje hebben we afgelopen voor het eerst naar de peuterspeelzaal gebracht!

Nou en?! denkt u misschien. Tja..de mensen die een kindje hebben en hem of haar voor het eerst naar de peuterspeelzaal hebben gebracht weten misschien wel wat ik bedoel.
Net zoals in mijn vorige kollum; HELP...ze wordt groot! ze betreedt de grote mensen wereld!

Het is wel sneu hoor....bijna nooit zonder (beide) ouders, en ineens achtergelaten op de peuterspeelzaal. Nog net, na het dichttrekken van de deur, hoor je haar roepen "Ik ook mee"; en later (bij het ophalen) horen van de leidster dat ze een hele tijd bij de deur heeft gestaan, niet in de kring wilde zitten (om koekje en drinken mee te eten/drinken), wachtend op haar papa en mama....

Gelukkig ging het blijkbaar goed toen ze buiten gingen spelen. Net zoals elk kind, althans denk ik, is onze dochter gek op buitenspelen en fietsen). Niet dat ze kan fietsen, maar zolang zij vindt dat het fietsen is, vind ik het prima !

En wat is het stil!! wanneer je thuiskomt van de peuterspeelzaal om haar er naar toe te brengen. Ook al ligt ze bijvoorbeeld in bed, je weet gewoon dat ze in huis is, maar nu was het gewoon stil....te stil (oh...was het maar vast 15.00 uur). Het is dat we iets anders te doen hadden, anders kwamen we die twee en een half uur gewoon niet door!! (bij wijze van spreke natuurlijk, overdrijven mag in deze).

Maar goed, vrijdag weer wegbrengen (alleen nu niet samen met mijn vrouw, nee....alleen). Kijken hoe het gaat, zal vast wel weer goedkomen; ik hoor het verhaal, of de verhalen, wel wanneer ik 's middags van mijn werk thuis kom en luister naar mijn vrouw die haar weer van de peuterspeelzaal 's middags heeft opgehaald.

Alle begin is moeilijk
en
Niets is ooit gemakkelijk

vrijdag 7 augustus 2009

dochter

Je kent het vast wel.
Je hebt een dochter, van iets ouder dan 2 jaar en je zit op de bank.
Ze zit op schoot en je bent lekker aan het zingen en "hop paardje hop" aan het doen.
Op een gegeven moment kijkt je dochter op en kijkt ze je aan. Met een soort van - althans zo lijkt het - meewarige blik (je ziet haar bijna haar hoofd schudden) zegt ze "Dat is niet boeiend, papa".

Waar ze het vandaan heeft...we weten het nog steeds niet, maar het moet toch niet gekker worden?

Laatst nog, zaten we aan de eettafel en ik moest even naar boven (zolder) toe om een van de katten vrij te laten die per ongeluk daar was opgesloten.

Oh sorry...ik moet natuurlijk wel bij het begin beginnen.

Een paar weken terug hebben we een mooi groot bed voor ons dochtertje gekocht en daar is ze dan ook heel erg blij mee. Op een ochtend liep ik naar de gang en hoorde haar zeggen "Ik ben wakker, papa"; maar dochterlief was in geen wegen of velden te bekennen (niet op de gang, niet in haar kamertje, niet in de douche). En ja hoor....ze stond boven aan de trap op zolder.

Natuurlijk gezegd van kom maar gauw naar beneden, enfin je kent de procedure wel.

We zaten dus op een gegeven moment aan tafel, en ik ging naar boven toe om de kat vrij te laten. Toen ik beneden was, zei onze dochter dat ze dus niet naar zolder mocht: ".... is niet verstandig"

Weer zo'n 'volwassen' uitspraak die ze ergens vandaan tovert omdat wij (haar ouders) af en toe van dat soort dingen zeggen.

Het leuke ervan - althans vind ik - is dat ze verschillende dingen samenvoegt en tegenstellingen ook goed weet (wel en niet, hoog en laag, groot en klein).

Ja mensen, onze dochter wordt groot. Het is net alsof ze met het krijgen van een 'groot' bed, zelf ook ineens 'groot' is geworden. Althans ze lijkt ineens een stuk slimmer te zijn!

Hoe het ook zij, het is enorm leuk om die ontwikkelingen te volgen zowel in de taal als de andere ontwikkelinen. Hoe verfijnder ze allerlei dingen gaat uitvoeren, hoeveel ze kopieert en dit toepast.

Over kopieren gesproken:
We hadden na het eten een keer een ijsje (een cornetto) en mijn vrouw had het plan opgevat om het papier van het ijsje af te halen voor onze dochter zodat zij deze makkelijk kon eten. Maar neeeeeee....."zelf doen, zelf doen" tot op het - bijna - paniekerige af....Nou, zeiden wij, dan moet ze het zelf maar weten en we gaven haar het ijsje. Met in ons achterhoofd...ze zal zo toch wel weer vragen om te helpen bij het open maken van het ijsje.

Maar nee hoor!
Mevrouw kopieert ons, dus haalt ze netjes de bovenkant eraf, en scheurt zo het hele papiertje er keurig af, zonder rariteiten of iets. Kijkt ons triomfantelijk aan en begint lekker te smullen van haar ijsje.

Zo zie je maar.
Kopieren is zo slecht nog niet.