Pagina's

zondag 15 juli 2018

. . .hebben een hond

Al een aantal jaren lopen we rond met het idee om een hond te nemen. Naast dat we vijf katten hebben is het ook een opgave om een hond te nemen, gezien de tijd die je erin moet steken qua opvoeden, wandelen en dergelijke. Maar door verschillende omstandigheden wisten we dat dit kon en hebben we dus dit jaar besloten een hond te gaan aanschaffen.

voortraject
Wat gaat er aan vooraf? je gaat je inlezen in allerlei rassen en soorten en je gaat nadenken over welke hondenras het beste als familiehond geschikt is. Een labrador? een Golden Retriever? neh...allemaal hondenrassen die iedereen al heeft.

Vroeger heb ik veel een poedel uitgelaten (ik denk een middenslag poedel). Dat was een ontzettend lief en rustig beestje, dus dat was ook wat ik voorstelde om te nemen als hond. Naast dat dit rustige en lieve honden zijn is dit ras uitermate geschikt voor gezinnen.

Zo gezegd, zo gedaan. Eerst rondkijken op internet om eens uit te zoeken waar en hoe je het beste dit ras kan kopen en (niet prioriteit, maar ook niet geheel onbelangrijk) wat de prijs is. We wisten het wel ongeveer en hebben dan ook begin van het jaar het vraagstuk neergelegd bij onze dochter. "Wat wil je: naar Disneyland of een hond" (met in het achterhoofd nog enigszins de gedachte, ze zal wel voor Disneyland kiezen). Enfin. .. . We gingen verder kijken op het internet naar de puppies die te koop waren, of namen we toch een herplaatser, of wordt het toch een hond die uit het asiel komt.

Beslissing
Op een gegeven moment hadden we in ieder geval de beslissing genomen dat het een zwarte middenslag poedel en dan ook nog een mannetje zou moeten worden. (hè, dat gedoe met die loopsheid enzo, moeten we natuurlijk niet hebben).

Kijken
Voordat we rond gingen kijken hebben we een aantal fokkers benaderd en ook particulieren (je wilt toch verschil zien) om eens te komen kijken. En op Goede Vrijdag was het zover; we gingen een rondje Nederland maken. Van Zwolle, naar Zoetermeer naar ergens op de veluwe. Al met al een goede dag onderweg (als je het kijken, koffiedrinken, praatjemaken e.d. meetelt).

In Zwolle een fokker gevonden waar we een wit teefje hadden gezien, daar aangekomen werden we begroet door Drie Jolige Poedels (Moeder en nog twee puppies die nog in het nest waren gebleven/niet opgehaald waren). De fokker fokt normaliter labradors en heeft zelf een aantal naakthondjes (hadden we nog nooit van gehoord, maar google maar eens, het waren zeer lieve beestjes). De poedel fokte ze voor een vriendin die ook wel eens een nestje wilde. 

In eerste instantie kwamen in een soort veredelde keet terecht, een huiskamer/keuken met een grote bench voor de labrador puppies, een warmtenest voor de chinesche waakhondjes en dan drie vrolijke snuiters die een beetje achter elkaar aan aan het lopen waren. Buiten het gebouwtje was het verder een boerderij waaraan een grote hal zat waarbinnen hondenshows werden gehouden en tevens daarnaast een trimsalon. Al met al zag het er qua inhoud wel goed uit en ook de fokker zelf maakte een goede indruk, stelde de juiste vragen, liet de juiste papieren zien etc.etc.. 

Nog belangrijker was natuurlijk de hond zelf. Daar hadden we direct een klik mee. Deze hond keek een beetje de kat uit de boon (haha...niet letterlijk natuurlijk, duh) en volgde het drukke zusje om langzaamaan te besnuffelen wat voor bezoek er nou eigenlijk gekomen was.

Na een tijdje gezeten te hebben gingen we door naar de volgende.

Zelf had ik al gezegd, bel de rest maar af, deze wordt het. Maar, natuurlijk: verstand boven gevoel in dit geval, gingen we naar de volgende toe.

Om een lang verhaal kort te maken: De volgende bezoeken waren niet zo fijn als die van het eerste bezoek. De tweede hond waar we gingen kijken had geen oog voor ons en voelde we geen klik met de hond of de fokker. De derde hond (waren nog puppies die net geboren waren) sprak ons op zich wel aan, maar waren gekleurde poedels. Even ter info, of je dat nu wilt lezen of niet, ik zet het toch neer :D. Van poedels wordt gezegd dat je beter een 'effen' poedel kunt nemen (zwart, wit, abrikoos, donkergrijs). Dan is de kans op allerlei problemen later het minst. Daarnaast kon de fokker niet echt onthouden welke hond ze nu aan wie 'beloofd' had (oftewel: je denkt de juiste hond op schoot te hebben, blijkt na drie kwartier dat het niet de juiste is...dat soort taferelen).

Deze tofelemo lieten we dus ook zitten en zijn verder naar huis gegaan, afwegend de voors- en tegens die we die dag gezien hadden.

Beslissing 2
Puntje bij paaltje hadden we dus toch besloten bij de fokker waar we het eerst geweest waren de pup te nemen. In tegenstelling tot onze beslissing om een zwarte, middelmaatpoedel van het geslacht: reu te nemen, is het een witte, grote poedel (koningspoedel) van het geslacht: teef geworden 

Vervolg
We hebben direct de volgende dag contact gezocht met de fokker en besloten het beestje op 2e paasdag (ja mensen, je bent een ei of je bent het niet) op te halen.

Puppy cursus
Direct een afspraak gemaakt bij een cursus die zaterdag erop om eens te kijken hoe dat in zijn werk ging. Dit werd niet echt was (veel te...hoe zal ik het zeggen.....'militairistisch'...terwijl onze pup, zo bleek, niet gesocialiseerd genoeg was en echt alles eng vindt is een 'harde'(hoewel positieve) aanpak niet echt gewenst). Op zoek naar de volgende.

We hebben een afspraak gemaakt bij Hondenschool Brok & Braaf waar we opgevangen werden door een rustige man die met een maximum van 2 of 3 hondjes tegelijkertijd een puppycursus begeleidt. Hij doet dit bij een bejaardencentrum, waarbij de gedachte is dat de oudere medemens kan genieten van alle leuke spelletjes en oefeningen die een hond leert tijdens de cursus.

Bij de eerste keer ging het echter al mis met onze hond en bleek dat ze overprikkeld raakt van alles wat ze hoort en ziet en vervolgens hier niet mee om weet te gaan (met flink springen, overal naar happen etc. tot gevolg). Hierop hebben we het besluit genomen om de cursus individueel te doen. Dit was namelijk ook een mogelijkheid bij hem. En dat., beste mensen, was de beste beslissing ooit(!).
De begeleider is een aantal maal bij ons in huis geweest en heeft ons geleerd met de hond om te gaan en ons uitgelegd waar, welk gedrag vandaan kan komen en hoe je het beste op bepaalde manieren ermee om kunt gaan.

Het was een bittere pil, maar nu, na twee individuele cursussen, een hoop oefeningen en vragen later mogen we trots zijn op onze Fay en onszelf. 

Tuurlijk, Fay is nog steeds heel druk (het is immers een puppy,  nu 6+ maanden), maar aldoende leert ze van alles en nog wat (en wij ook).


donderdag 12 januari 2017

. . . en hun bewogen jaren

Sinds de laatse keer dat ik geblogt heb over ons wel en wee is er heel wat gebeurd. Vooral het afgelopen jaar, 2016 dus, was niet al te fijn (wat een understatement is). Ik hoor je denken, wat dan? Nou, de ellende die ziekzijn heet. Niet voor mij, helaas wel voor mijn moeder. Begin van het jaar klaagde ze over last van haar buik met in eerste instantie buikgriep achtige verschijnselen. Dit heeft een tijdje aangehouden en werd ze uiteindeljk opgenomen in het ziekenhuis voor onderzoek.

Uitkomst was dat ze ongeneeslijk ziek was. Niet, of nauwelijks, meer te behandelen. Natuurlijk heeft ze nog geprobeerd een behandeling aan te vragen, maar het arme mens was daar simpelweg te ziek voor om dat goed door te kunnen zetten. Om een lang verhaal kort te maken: Na veel heen- en weerkbezoeken aan het ziekenhuis is ze uiteindelijk begin juni overleden.

Heel verdrietig allemaal, wat het nog verdrietiger maakt, en nee, ik hoef geen medelijden, het gaat mij simpelweg om de bizarheid van het geheel.

Wij hebben niet (meer) op een normale manier afscheid kunnen nemen, Ik heb, als zoon, niet eens meer echt een laatste gesprek met haar kunnen hebben. Het laatste gesprek was een eenzijdig "weet je nog wel", van mijn kant met heel af en toe een reactie van haar kant (althans...dat is wat mijn gedachte wil dat het is). Het echte laatste gesprek is mij, mijn vrouw en natuurlijk vooral haar kleindochter, onze dochter  en mijn gezin, al daarvoor, helaas ontnomen op een manier waar ik verder geen woorden aan vuil ga maken....

Op onze eigen manier hebben wij afscheid genomen. Bij ons "huisje" waar zij zo trots op was dat wij die hadden aangeschaft (want, zo sprak ze "dat had pap altijd gewild, een vakantiehuisje bij het water, met een steiger voor een bootje"). We hebben een mooie opstelling gemaakt, uiteraard kaarsjes aangestoken, natuurlijk de favoriete muziek van haar gedraaid (Live optredens van Lee Towers) en onze dochter heeft nog een brief neegelegd/voorgelezen. En verder, in de stilte van de zachte wind en ruisen van de bomen gezeten en van haar in gedachte afscheid genomen.

Zoals elke cliché betaamd, ging en gaat het gewone leven door, en hebben wij vandaag onze mooie herinnering aan haar binnengekregen. Een witte (digitale) piano. Ook hier zit een mooi verhaal aan vast. Zij hield van muziek. Vooral vroeger het spelen op haar orgel was haar lust en leven. Ook kon ze, en ook mijn vader niet te vergeten(!), genieten van wanneer ik op het orgel speelde. Er werd geen moment onbenut gelaten, wanneer er visite kwam, om te vragen of ik even een stukje wilde spelen.

Ze had les van een vrouw die op een gegeven moment haar eigen muziekschooltje begonnen. In dat schooltje had ze een witte houten akoustische piano staan. Mijn moeder heeft dit altijd een mooie piano gevonden. Zeker omdat de combinatie tussen wit en piano niet al te vaak voorkomt.

Vandaar de keuze van de witte piano die we nu hebben staan op een mooie plek in onze huiskamer.

Mam, mocht je van bovenaf een keer pianomuziek horen, dan ben ik dat en hoop ik dat je naar beneden kijkt en samen met pap weer zo kan genieten als vroeger.


In de stile van het ruisen,
Hoor ik zacht jou stem,
Is de wind dan weer gaan liggen,
Dan is het jou die ik herken

Tj.


maandag 27 april 2015

. . . vinden het respectloos

Gistermiddag een ontzettend gezellige middag en avond gehad. Sinds een tijdje zijn we weer eens met zijn drieën naar een film gegaan, Home, 3D, een aanrader, maar goed, dat even terzijde. Na de film zijn we een hapje gaan eten.

De sfeer in het restaurantje was niet echt heel gezellig, maar de serveersters spanden de kroon. Deze waren namelijk TOTAAL niet gezellig. Chagerijnig en soms op het botte af. Maar goed, het was niet al te duur, het smaakte goed, dus dan neem je wat dingen voor lief.

Tegenover ons ging een stel aan een tafel zitten. Voor zover ik het kon zien, of beoordelen was de man spastisch, zat dan ook in een rolstoel die hij mbv een joystick kon besturen. Na wat heen en weer geschuif met de tafel en stoelen kon hij dan eindelijk aanschuiven. Niet dat een van de medewerkers even kwam helpen of zo...nee, stel je voor, klanten helpen...bah!

Één van de serveersters kwam bij hun aan tafel staan en vroeg aan de vrouw wat ze wilden hebben. Hierbij keek ze niet 1 keer de richting van de man op! Dat was al het tweede respectloze, vond ik.

Vervolgens kwam ze na een tijdje weer teurg, plofte het drinken op tafel en keek weer de man niet aan. Ook bij het voorbijlopen of wat dan ook werd de man compleet genegeerd. Zelfs bij het neerzetten van het eten kwam het moeilijk uitspreekbare 'eet smakelijk' alleen richting de vrouw in kwestie.

Nu zullen die man en vrouw dat misschien inmiddels wel gewend zijn, ook het eindeloze staren van de mensen die binnenkomen en een plekje zoeken, maar toch, ik denk dan bij mijzelf. wat respectloos, vooral van zo'n serveerster die behoort te weten hoe ze haar gasten moet bedienen.

Respect is tegenwoordig ver te zoeken. Ook als klant heb je blijkbaar maar te slikken wat men je aanbiedt.

Tot een volgende keer maar weer,

Wij groeten u, met respect, dat dan weer wel.